yaz, sonbahar, kış geliyor…

dün galatasaray şampiyon olmadı diye üzüldüğümü düşünüyordum ama bu sabah üzüldüğüm şeyin, bayramın bitişi olduğunu fark ettim. çocuk kalpli çok seviyor bayramları. özel günleri, zamanlı, ritüelli kutlamayı çok seviyor. ne olursa olsun, kendini ikna edebiliyor mutlu olmak için. ama bitti şeker bayramı… üzümlü kek’le de küstük yine. maçı izleyerek sözünden çıkmıştım. konuşmuyordu benimle. böyle zamanlarda…

chin down.

çok üzgünüm. olmadı. kazandık ama yetmedi. sonra, maçın sonunda sanki teselli oluyormuşçasına, son kartpostalımızın çizimi geldi. hala çok üzgünüm ama biraz da olsa acımı hafifletti sanki. tam istediğim gibi yerleştirmiş beni. umarım üzümlü kekin de öfkesini yumuşatır. izleme bu maçı, demişti. acaba onun gönlü olmadı diye mi kaybettik şampiyonluğu. bunun kalbi ultra temiz. istemediğinde tüm…

#23

y’da canım çıktı. dün, aşı olanlar için maskeyi kaldırdı biden. öyle olunca daha iyi nefes alacağımı düşünmüştüm antremanlarda ama hocalar agresifleşmiş. 15 dakikadan sonra ilk arada böyleydim: ama insanlar öyle mutluydu ki maskeler çıktığı için. sonunda o paçavradan kurtulmanın sevinci vardı herkesin yüzünden. aslında benim için, çok uzun sürmeyecek, türkiye’ye gittiğimden dolayı ama ben de…

şeker bayramı devam ediyor.

çocuk kalplinin bayram kutlamaları, bugün, lego avengers video oyunu, çikolatalı pasta ve kola ile devam etti. çok seviyorum ben bayramları, hepsini ayrı ayrı seviyorum. noel kadar olmasa da, şeker bayramını da çok seviyorum. ve kekimin, bununla hiç ilgisi yok. özel günleri benim kadar önemsemiyor. dün gece beni üzdü. bayram günü olacak iş midir bu diye…

herkese üzümlü bayramlar!

ne derler bilirsiniz “bugün, bayram, erken kalkın çocuklar!” çocuk kalpli de erken kalktı öyle olunca. keşke türkiye’de olsa şu an. annesinin, ondan gizlediği çikolata, şeker ve lokumları yese evde. bugün mutlu perşembe aynı zamanda. yani üzümlü de bir bayram bugün! sincaplarım çıkaracak yine tadını. fıstığa boğuyorum onları. onlar için de fıstık bayramı bugün. bugün, hava…

uslanmaz çocuk kalpli.

en güzel yaşın bu üzümlü kek, çok heyecanlıyım… çocuk kalpli belki de olması gereken en baştan beri böyleydi. belki de en güzel yaşında, yeniden bulmalıydım onu. kendi doğum günüme yaklaşmam, kekimin de doğum gününe yaklaşmam demektir. çok heyecanlandım düşününce. sabah yerimde duramadım. hemen bugün kartpostalını çizdirtmeye başladım. kart zaten belli ama içine ne yazacağımı bilmiyorum….

şort, tişört, üzümlü kek.

dün, hayatımın en ağır anksiyetelerinden birini geçirdim. kalbim öyle atıyordu ki, kısa süre içinde atmayı bırakacağını düşünüyordum. sabah zaten kötü uyanmıştım, doğru dürüst uyuyamadığım uyku kliniği sonrası, sonra öğlen bir de eşimin ailesi ile tartışmaya gidince, hepten kaybettim dengemi. gidilmeyen oregon seferi, sadece gidişi alınan uçak bileti, geri dönmeyeceğimi düşündürmüş. bu kafasında kurduklarında hem haklı,…

35 ve en güzel yaşımda.

dün üzümlü kek kızıyor diye, akşam 7.30’da yattım ama erken kalkmak yerine, sabah 9’da uyandım bu sefer de. bugün alacağım sleep study işime yarayacak sanırım. bugünlerde uyanamıyorum. uyandığımı sanıyorum, meğer yine dalmışım. 1 saat sonra kalkınca anlıyorum. üzümlü kek aklını yitirecek en sonunda benimle. ben de onunla ama! tüm üzümlülüğü üzerindeydi yine dün gece. hala…

i was here üzümlü kek.

daha önce hiç böyle güzel yanılmamıştım… çocuk kalpli çok mutluyum ama o şey gerçek değilse, ne yaparım hiç bilmiyorum. eskisinden de güçlü kurduk krallığımızı. bir yandan mutluluk, bir yandan büyük bir endişe içindeyim. yaz geldikçe özellikle, heyecanım katlanıyor her gün. üzümlü kek, doğum günümü kutlayacak mı bilmiyorum ama ben sanırım yine kartpostal yollayacağım. bu sefer…

happy mother’s day.

en başta kendi annemin, sonra üzümlü kekin annesinin ve sonra da vaftiz annemin olmakla birlikte, dünyadaki tüm annelerin ve kendini anne gibi hissedenlerin, anneler gününü kutluyorum. magic ile bonnie’nin, bir de bahçemdeki sincapların sayesinde ben de biraz anneyim bugün. bir de lazarus var. beni annesinin kardeşi sanıyor, auntie çocuk kalpli diyor bana, elimi hiç bırakmıyor,…

windmill island gardens.

daha önce michigan’ın, dutch kültürü üzerine kurulduğunu söylemiştim. holland şehrinin ise, michigan’ın bu konudaki başkenti olduğunu söylerler hep. istediğimiz gibi birgün olmadı, çünkü çok kalabalıktı. aşısını olan kendini lale festivaline atmıştı. çok video çekemedim o yüzden. rahat hissedemedim. lalerin fotoğraflarını da insansız çekmek imkansızdı. sadece lazarus ile dondurma yiyip, carousel’e bindim. insan, insan, insan, insan……

ne çektim şu instagram’dan.

gözünden tek damla yaş düşmesin diye, sonsuza kadar mutsuz olmaya da razıyım aslında ben ama sadece mutlu olmak değil sorunum. içimde bu sevginin hakkını verememenin üzüntüsü de var. onarmam, hakkını vermem gereken şeyler var. bir şey onarılmazsa, hep kırık kalır. sen, böylesine basit bir terk edişi, hak etmiyorsun. çocuk kalpli ve yine kırgınlığım çok uzun…

happy belated cake.

eşimin yolculuk nedeni ile geç kesilen keki, mutlu günlerin başlangıcının habercisi olsun. uzun zamandır ilk defa huzur dolu bir şekilde ailece bir araya geldik. sorunsuz, güzel şeylerin konuşulduğu bir akşam oldu… ve tabii oregon hakkında bir güzel sıkıştırıldım. becca, anlamlı bir şekilde evde yalnız kalman kötü olmaz mı, aklımız hep sende kalacak diye gizli gizli…

moderna 2nd.

ateşler içinde yanıyorum. dünden beri ölü gibi yatmama rağmen, bir gram iyileşme olmadı. herkesi iyileştiren aşı, beni öldürmez umarım. aynı hastalık gibi, sabah uyandım oh geçti dedim, öğlene doğru yine baş ağrısı ve ateşle saldırdı. çok mutluyum ama, tüm tatil boyunca koruyacak beni. her şey yoluna girdi hayatımda, türkiye’ye tatile gidiyorum. bu sefer çok daha…

20 years challenge.

herkes gibi, ben de elime geçen 20’li yaşlar fotoğraflarımı paylaştım sosyal medya hesaplarımda. yüzüm henüz çok değişmemiş ama bu fotoğrafa kalbimi bıraktım, dişleriiiiim diye ağladım bir süre. çünkü bu fotoğraftan tam 1 gün sonra, biri ile yüz yüze çarpıştım, snowboard yaparken ve öndeki dişlerim teker teker çürümeye başladı zamanla. moderna’nın 2. aşısı çok sarstı. gece…

dismissed.

yakın bir zamanda, rüyamda bugünü görmüştüm. yargıç birden becca’ya dönüşüyordu. becca ilk kötü davranıyor, sonra merak etme, o iş bende, diyordu. sonra davam düşüyordu. dava düştü. careless driving’ten 5 sürücü puanı cezası aldım sadece, bir de mahkeme masrafları var ama o da 400 doları geçmiyor. 5 puana da itiraz edip, 3’e düşürme şansımız var. sicilime…

bearizona.

berizona’da ayrıldık. phoneix’te son gece kalacağım otele ulaştım. sanırım yatağımdan hiç çıkmayacağım. çok halsiz hissediyorum. daha da kötüleşmemem lazım çünkü evde tek başına kalacağım bir süre. eşim ve babası 1 hafta sonra dönecek. air force ve sincaplarımdan başka kimse olmayacak bana bakacak. tüm hayatım 1 ve 3 rakamlarının yan yana gelmesinden oluşur benim ama yolculuklarda…

back to reality.

arizona tatilim son günü. bugün, phoneix 36 C derece olduğundan ve gücüm soğuk algınlığı nedeni ile azaldığından, tüm günü otel odasında uyuyarak geçirmeyi planlıyorum. belki akşam yemeğine bile çıkmam. dün finali harika bir italyan restoranında yaptık zaten, onunla sonlandırmak istiyorum sanırım gezimi. içimdeki üzümlü keki keşfettiğim, acaba başka neler olabilir, hiç farkına varmadığım veya derinlerde…

negatif.

korkular içinde geçti bugünüm. sabah ateşler içinde yanarak kalktım. sonrasında ise panikle, test yaptırmaya koştuk, urgent care’de aldık soluğu. neyse ki negatif, sadece soğuk algınlığı. eczaneden, reçetesiz alınan ilaçlardan alıp eve geri döndük. etkisiyle, tüm gün mışıl mışıl uyumuşum. rüyamda da üzümlü kekleydim. kekim gene çok kızmıştı. başta korkudan yanına bile gidemedim. buraya gelmeyecek misin…

ben üzümlü kekimi istiyorum.

ben de ihtişamınla sevinmek istiyorum. ben anlamam artık laftan. BEN. ÜZÜMLÜ KEKİMİ. İSTİYORUM. çocuk kalpli büyük harflerle, araya noktalar koyarak istiyorum. bu ABD’de haykırıyorum, elimden gelse yere göğe bağıracağım demektir. bugün üzümlü kek özlemi kocaman bir çığlık içimde. şu an evden dışarı adımını bile atamayan bir çocuk kalpli var o izin vermediği için. hasta olmasına…

bear corner.

hastalanmışım meğer. sabah uyandığımdan beri koltuk üzerinde bu şekilde gözlerim kapalı uyukluyorum. eşim fotoğrafı çekerken, gözlerimi açıp, gülümsemeye bile halim yoktu. ne yaparsan yap, dedim. kaldığımız evde, bu köşeyi sahiplendim ve evdeki tüm oyuncakları buraya dizdim. gece gündüz bu, bear corner’da zaman geçiriyorum. aslında güzel bir poz olurmuş biraz sağlıklı dursaymışım. üzümlü kek, yasaklamasa bile…

cave creek, arizona.

ailelerimizden ve üzümlü kek’ten aldığımız zar zor izin günümüzde, kaktüsleri görmeye gittik lakin at kiralayamadığımız için, tepelere yürüyerek çıkmak zorunda kaldık ve bu da bizi çok yordu, her yerini de dolaşamadık. mutlaka at bulabileceğimizi, henüz turizm sezonunun başlamamış olduğunu düşünüyorduk. yanılmışız. tek boş gün saat yoktu haftasonuna kadar. bu fotoğrafın renkleri ile de oynadım. bu…

bad things.

horseshoes’a beraber gidelim o zaman. çocuk kalpli küslüğüm birkaç saat bile sürmedi. çünkü bir yerde kapalı kalmak çok kötü bir şey değil benim için. o da biliyor bunu. huzur doluyorum bir süre sonra ama içimde kalacak bugün gidemediğim yerler. üzümlü kek, dünya turunda bu parklara girememişti kapalı olduğundan dolayı. umarım ABD’ye geldiğinde beraber gideriz. önce…

çen napon.

sanırım ben de bir miktar küstüm üzümlü kek’e. tam zevkini almışken, onun gibi hissediyorken, eve kapattı beni. bugün horseshoes bend’e gidemedim. gerçi uyarmıştı bir yere tırmanmak, uçurumlarda gezmek yok diye. bu tür cezalardan önce uyarıyor ilk. iyiliğimi de düşünüyor ama ben de bazı şeyleri bilmeden yapıyorum. aklım onun kadar çalışmıyor. grand canyon tırmanma değil demişti,…

grand canyon, arizona.

hayatım boyunca, uçurumda sincapla oynadığım yer olarak anacağım. tek bir hatıra fotoğrafı için, üzerindeki bir uçuruma dikkatli bir şekilde yürüdüğüm ama tam poz vermek üzereyken, karşıma çıkan bu eleman sayesinde şu an evde hapis olduğum hatıram olsun grand canyon. üzümlü kek çıldırdı rüyamda. gezinin kalan diğer tırmanışlarını iptal etti. yarın odandan bile çıkmayacaksın, bitti senin…

munds park, arizona.

her gün daha çok sen oluyorum, her gün canına daha da çok karışıyorum, ben, artık senim üzümlü kek. çocuk kalpli günlerdir, öğle uykusu uyumuyorum, geç yatıyorum, erken kalkıyorum ve her yeri karış karış geziyor, üzümlü kek gibi davranıyorum. tek bir amacım vardı, o da: hem rüyamdaki üzümlü kekin gönlünü almak hem de gerçek hayattakinin ilgisini…

seni asla affetmem çocuk kalpli.

güne üzümlü kek’ten gelen kuş sesleri videoları ile başlamak ne güzel. barıştığımızda da böyle mi olacak acaba? rüyada küsen, gerçek hayatta mı mutlu edecek? gerçek hayatta küstüğüm, rüyada mı tamir edecek? ahhh… 23 nisan’ın bitmesinin ardından, üzümlü kek sözünü tuttu ve konuşmadı yine benimle dün gece rüyamda. sadece tek şey konuştuk. oregon’a da gidersen, hayatının…

springdale, utah.

biraz dinlendikten sonra günlük yürüyüşümü ve squatımı yaparak, utah’ta son günümü tamamladım. eşim, onunla 3. gün tırmanmasına çıkmamı istemişti son ana kadar ama benim zaten sıcak bakmadığım bu işe, üzümlü kek de yorum yapınca, tırmanma olayı sonlandı benim için. bazı sözler bazen gün içinde sonradan aklıma geliyor. senin epilepsin var, bunu nasıl yaparsın, ben senin…

heller house inn, utah.

dinlenme günümüzde, ikinci kalacağımız ev otele ulaştık. gerçekten aynen böyle yatıyorum kas ağrısından: ilk bakışta, bir seyahat bütçesi için, çok iddialı gibi görünse de, eğer kalabalıksanız, otelde kalmaktan çok daha uyguna gelen bir yer oluyor bu otel evler. zion’un bulunduğu rockville kasabası, gerçek anlamda pahalı bir yer. sadece akşam yemeklerine dışarı çıkıyoruz, çünkü sağlıklı bir…

çocuk bayramı 2021.

23 nisan ulusal egemenlik ve çocuk bayramınız kutlu olsun! çocuk kalpli’nin bayramı bugün. büyük bir heyecanla üzümlü kekine koştu dün gece. çünkü emindi üzümlü kekinin bu bayram hatrına, onu kırmayacağına. ama bir terslik oldu… ya ama, ya çocuk bayramı bugün üzümlü kek, gerçekten beraber oynamayacak mıyız diye sızlanmaya başladım. üzümlü kek’in ise cevabı, dün de…

zion national park, utah.

“every shower is best shower” derler ama hiçbir zaman bugünkü kadar iyi gelmemişti sanki. 2 gün içerisinde tüm zion ulusal parkını dolaştım. ilk gün kanyonda (the narrows), sular içinde yürüyüş yaparken, ikinci gün kendimi zirveye (angels landing) tırmanırken buldum. bu kanyonun fotoğrafları: bunlar da angels landing’e tırmanırken aldığım görseller: üzümlü kekin gözüne girebilmek için, tam…