al işte!

yeniden kötüyüm bugün. azıcık bir şey yesem, vücudumdaki su ile birlikte dışarı çıkıyor. arada da kanlı oluyor bu iş. kolonoskopi yaptırmamız lazım ama tamamen virüsün vücudumdan temizlenmesi lazım. 1 aydan önce kimse kabul etmiyor. hiç iyi durumda değilim ama moralim de öyle iyi ki, takmıyorum hiç. yakın zamanda geçecektir. antikorum kimseyi etkilemeyecek kadar düşmüştü ama uzak duruyorum yine de herkesten.

beni hala etkiliyor…

odamda, burada bıraktığım oyuncaklarımla geçiriyorum tüm zamanımı. çok hüzünlü aslında. odaya sürekli battal bey uçarak girecek gibi hissediyorum

ama kimse gelmiyor…

böyle bir gerçek varken, kaybedeceğimiz 1 dakikamız bile yok üzümlü kek, diyorum içimden.

çılgın köpekbalığı ile oynamak için kardeşime geldik yine. umarım lunapark’a gideceğiz. tüm vaktimi onunla harcıyorum. sürekli üzerime atlıyor oynamak için, rahatsız olduğum için bir yerde durmam gerekiyor, durduğumda ise “al işte!” diye kızıyor.

onunla oynarken bugün, kendi erkek kardeşimle oynar gibi oldum. bir anda geçmişte bir anıya döndüm. onu sıkıştırır, karnını ısırırdım. bir an kendimi kaybettim. saçları sarı olsa, kardeşim sanırdım.

yüzü benim çocukluğuma çok benziyor. huyları da benim gibiymiş. umarım senin gibi kalmaz gelecekte diye dalga geçiyorlar.

bu kedi de atacak mı aşağı kendini ya?

bugün bir kedi daha gördüm sabah. o da camın kıyısındaydı. kedilere fenalık gelmiş sanırım.

bugün community collage’in eğer 3 hafta içinde türkiye’deki üniversite transcriptimi transfer ettirirsem, $500 dolar pandemi yardımı vereceğini öğrendim. bu iş 3 hafta içinde olur mu bilmiyorum. aracı bir şirket ile yapılıyor bu işler. aracı şirketten ümitliyim ama çanakkale’deki bölümümden endişeliyim. işler berbat derecede yavaş yürürdü orada.

bir de becca ile uğraştım. görüntülü aradı beni, nasıl olduğumu görebilmek için. orada ne kadar kalacaksın dedi. öyle diyince cuma günü kampa gideceğimi söylemek zorunda kaldım.

hangi kamp diye konuya girdi o da. hayatımdaki tüm kadınlar aptalın teki olduğumu ve kendimi koruyamadığımı biliyor. diyecek bir şeyim yok. halim ortada. gayet haklılar. o yüzden bir şey diyemiyorum. şu an bile ishal ağrısından kıvranıyorum ama üzerimde şort var. zonguldak öyle çok sıcak bir yer değil akşamları.

lunapark’a gitmesem mi?

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.