ne çektim şu instagram’dan.

gözünden tek damla yaş düşmesin diye, sonsuza kadar mutsuz olmaya da razıyım aslında ben ama sadece mutlu olmak değil sorunum. içimde bu sevginin hakkını verememenin üzüntüsü de var. onarmam, hakkını vermem gereken şeyler var. bir şey onarılmazsa, hep kırık kalır. sen, böylesine basit bir terk edişi, hak etmiyorsun.

çocuk kalpli

ve yine kırgınlığım çok uzun sürmedi. instagram’ını ilk gizliye aldığında, bir daha 3.05 yazmayacağım, dedim. sonraki gün, 1 ay yazmayacağım dedim, sonra 1 haftaya düştü ve bugün yazarken buldum kendimi. bu kadar çaresiz olmak beni çok üzüyor aslında. ne yaparsa yapsın, ondan vazgeçememem ve onun hiçbir çaba göstermemesi, beni kahrediyor. bunu da atlattık ama doğum günümü de kutlamazsa, olası tepkimi gerçekten ölçemiyorum şu an. dediğini yaptım, oregon’a gitmiyorum, bunun için bir sürü doktor randevusu iptal ettim, evde bırakılmam tek başına, türkiye’ye uçayım diye. böyle savuşturdum üzerimdeki baskıyı. bunlar kolay şeyler değil. tek lafı ile adımımı atamıyorum dışarı. onu çok seviyorum ama bu ızdırap gerçekten dayanılmaz olmaya başladı. mesajda yazdığım gibi, sadece mutlu olmayı değil, geçmişte yapamadığımız, yarım kalan, kırıp döktüğüm her şeyi düzeltmem lazım. kötüleri ancak böyle unutturabilirim. onlar için de üzüntü duyuyorum. sadece üzümlü kek özlemi değil beni kahreden…

gelmeme sebebine bazen inanıyorum, bazen çılgınlık geliyor ve aklımdan siliyorum düşüncesini ama aynı zamanda tüm boşlukları dolduran bir sebebi var. her şeyi anlaşılır kılıyor. gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum.

bu instagram olayı da ilginç oldu. kaç yıllık katılımcıyım, böyle festival görmedim derler ya, kaç yıllık stalkçısıyım, böyle bir tuhaflığını görmedim. üzerime ne kadar alınmalıyım hala bilmiyorum ama rüyamda üzümlü kek, benim için açtığını ısrarla söylüyor yine. yani garipti gerçekten, açtı kapattı, sonra emin olamadı bir daha açtı ama sonra komple kapattı.

ne çektim şu instagram’dan…

üzülüyorum hala. ne güzel heyecan olmuştu, uyku aralarında bile kalkıp bakıyordum…

evimiz de yeni bir başlangıça kavuştu bugün. evi temizlettik, biz de o sırada bazı eşyalarımızdan ve kullanmadığımız şeylerden kurtulduk. inanmayacaksınız, hala ekim ayında türkiye’den getirdiklerimi doğru dürüst yerleştirmemişim. öyle bir boşvermişlik, öyle bir depresyon yakalamış beni. şimdi ise çok daha iyiyim. bir daha hiç nöbet geçirmeyecek kadar sağlıklı hissediyorum. bugünlerde uyku düzenim çok bozuk. öğlenleri de uyuyorum yasak olduğu halde ama aşıdan sonra, çok zor geçti 2 gün, akşamları da erken yatamıyorum western saatine alıştığımdan dolayı. onu da düzene koyarsam tamamdır.

yeni videolar çekmeyi düşünüyorum ama bunun için rüzgarsız, güneşli günler bekliyorum. yeşiller üzerindeki kırmızı ahırları videolamak istiyorum, bir de scooter ile şehir merkezinde dolaşasım var.

umarım bir an önce, bahar olur, bazen bahar gelmeden direk yaz geliyor. hiç hoşlanmıyorum bundan.

çocuk kalpli

2 Comments Kendi yorumunu ekle

  1. Alev Abla dedi ki:

    👍hayırlısı ile ailene kavuş.

    Liked by 1 kişi

    1. Çocuk Kalpli dedi ki:

      Evet. 🧸

      Liked by 1 kişi

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.