çen napon.

sanırım ben de bir miktar küstüm üzümlü kek’e. tam zevkini almışken, onun gibi hissediyorken, eve kapattı beni. bugün horseshoes bend’e gidemedim. gerçi uyarmıştı bir yere tırmanmak, uçurumlarda gezmek yok diye. bu tür cezalardan önce uyarıyor ilk. iyiliğimi de düşünüyor ama ben de bazı şeyleri bilmeden yapıyorum. aklım onun kadar çalışmıyor. grand canyon tırmanma değil demişti, eşim, park gibi bir yerde yürüyeceğiz. sonra öyle çıkmadı, güzel fotoğraf ve video çekmek için uçurumlara doğru yürümek zorunda kaldık. benim için sürprizdi. sincabı da görünce, nerede olduğumu unuttum bir an. başladım çen napon (sen ne yapıyorsun) demeye. hayvanları bu şekilde şımarık bir dille, bebek gibi severim.

canlı oyuncak hepsi. hayvanları çok seviyorum, onlar da beni seviyor. bir süre dikkatini çekmeye çalıştıktan sonra, yükselip elime tırmandı bu sincap.

neyse, oyuncaklarla zaman geçiyorum kaldığımız dağ evinde. ev sahibimiz, harika bir şekilde süslemiş. benim ruhumdan biri. insanın içini ısıtan bir yer. kötü bir yere hapsolmuş değilim, üzümlü kekin kalesi daha kötü oluyor, ucuz yırttığıma sevinmeliyim sanırım ve bazı şeylere de alışmalıyım. üzümlü kek, geçmişte verdiği tavizleri asla vermeyecektir bana, hayatı doğru okuyamadığımı biliyor, eskiden nazımla oynardı ama artık sanmıyorum. ben de uymak zorunda kalacağım. eskisi gibi iktidarı paylaşmayacağız, çünkü ben artık oyuncağıyım.

dün kendime ayıcık almıştım grand canyon’dan, bunu da yolda eşim aldı. birazdan onu patlatacağım sanırım. bu konserve kutusunun içinde oyuncak ayı var, açtığınızda zıplayıp havaya uçuyor.

moralim başka şeylere de bozuk. annemler emin değil yazın türkiye’ye gelmem gerektiğinden. hem geçen sene büyük korkular yaşadılar benimle ilgili, hem de babam çok korkuyor. bir kötü haber de kardeşimden geldi. çocuğu olmuyormuş. yine de tüp bebek deneyeceklermiş ama şansı çok azmış. en kötüsü ile ilaçlarını bırakmak zorunda olması. ne yazık ki, psikolojik ilaçlar tüm cinsel isteği sıfırlıyor.

kendimi de düşünüyorum böyle zamanlarda. aseksüel olmaktan mutluyum ama ben de 22 yaşımdan beri psikolojik ilaçlar kullanıyorum. hatta kardeşime göre çok daha ağırlarına maruz kaldım. bugünlerde ise az da olsa bir şeyler hissetmem gerektiğini düşünüyorum. hayatta her şey oluyor. mesela, gezmekten nefret ederdim. buraya gelince çok sevdim. zamanla insanların ne istedikleri değişiyor. mutlaka ben de ilaçları bırakıp, bir şeyleri denemeliyim sanki. insanım ben. birazcık da olsa hissetmeliyim.

hayalini bile kuramıyorum, nasıl hissedeceğim konusunda da bir fikrim yok ama denemek zorundayım.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.