public.

oh ya. kaç günün ardından kendi yatağımda misler gibi uyumuşum. her gece yatağıma uzanıyordum ama bir süre sonra acıyla uyandırıyordu beni boynum. alt kata inip, sallanan koltuğumda yatıyordum. alt kattaki uyku da, kuşlar uyanana kadardır. sonra tepemde beraber, air force gibi keskin dönüşler gerçekleştiriyorlar. eğleniyorlar benimle.

bugün daha çok yürüyüş yapacağım. yürüyüş iyi geliyor. bu sabah çok hafif bir ağrım var. sporu daha dikkatli yapmam gerek. bu şekilde iki ileri bir geri gidiyorum.

zor bir geceydi aslında. üzümlü kekin tüm huysuzluğu üzerindeydi. etmediğini bırakmadı gece. hatta burnumu bile sıktı. her yerim senin olsun üzümlü kek, ne olur burnumu elleme diye kaçmaya çalıştım elinden.

ben beyrut’a gelmek istiyorum üzümlü kek, hayat çok güzel görünüyor, hiç de haberlerdeki gibi değilmiş, diyorum. pişman etme beni instagram’ı public ettiğime diyor ama ne olur kapama onu üzümlü kek, yine de gelmek istiyorum, diye tekrarlıyorum.

ben yanındayım diyor üzümlü kek, instagram değil bizim bağımız…

sonra hayatımdaki belirsizlikleri konuşuyoruz. her şey birbirine bağlı. hiçbir şey de belli değil. yazı, grand rapids sokaklarında çöpleri toplayarak da geçirebilirim, bir yatın üzerinde fethiye’de maviliklere açılarak da. alacağım cezaya çok üzülebilirim ya da hiçbir şey almayıp sevinebilirim de. bir yandan da vatandaşlık başvurusu sıkıntım var. gerçekten sorunsuz bir şekilde başvurmam gerekiyor. bir an önce vatandaşlığı alıp, kardeşlerim için green card başvurusu yapmam lazım. türkiye yıkılıyor.

hem psikoterapi, hem de bilişsel davranışçı terapi alıyorum. ortak görüş ise, ne kadar üzülürsen üzül, kararı değiştiremeyeceksin, şimdiden oldu bitti diyip geride bırak, diyorlar. iş hayatım için biraz endişeliyim çünkü gelecekte yine insani yardım’a dönmeyi düşünüyordum. dui cezası sorun oluyor büyük kuruluşlar için. buna sıkıntı çıkarıyorlar. özellikle çocuklarla çalışacaksan, gönüllü bile olamazsın bu kuruluşlarda. iyi kazandıran başka işler var. şu an yaptığımda çok kötü bir iş değil bana göre, zaten dünyanın en iyi insanlarına denk geldim, mevsimlik işçi gibi girip çıkıyorum aynı yere sürekli. işler biraz farklı abd’de ama daha önce çalıştığım bethany christian service’e alınmam artık. oraya yeniden dönmek istiyordum.

gerçi psikolojik olarak kaldıramayacak durumda terk ettim orayı. her gün eve gelip ağlıyordum.

belki de böylesi çok daha iyi olur benim için.

neyse, gün başlasın. aşağı inip air force’u uyandırayım.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.