tren.

iki gündür üzümlü keki göremiyorum rüyamda. pazar gecem, ertesi günkü mahkemeden dolayı kabuslarla geçti, dün gecemi de ben hiç hatırlamıyorum. ilaçlarıma geri dönünce, ilk gün ağır geldi sanırım, tamamen kapalıydı tüm bilincim ama daha önce de kullandığım için biliyorum, birkaç güne her şey normalleşiyor. celexa’nın yanında trazodone da aldım depresyonumu durdurmak için. durdurur umarım. gebermek üzereyim. özellikle 3. doz antipsikotiğimden sonra, iyice içime çekilmemem lazım.

üzümlü kek’i son gördüğüm kabusta ise, beraber ailemin yaşadığı şehirdeydik. sonra o çarşıya bir şeyler alma gitti. saatlerce aramadı beni, sonra ben arayıp, neredesin diye sorduğum zaman ise, ankara’ya döndüğünü söyledi.

sırılsıklam uyandım. bu tür rüyalar bende paniğe neden oluyor, henüz bir arada olmayı başaramadığımız için. rüyalara ne kadar güvenebilirim ki diye soruyorum kendime. gerçekler üzerime yağmur gibi yağıyor o an. yine de kalbine verdiğim yeminden dönmemeye çalışıyorum. bugünlerde kurduğumuz bu özel dünyanın ne kadar değerli olduğunu düşünüyorum. ortaçağlarda yaşasak, dünyanın en ünlü romanlarından biri olurduk sanki. böylesine bir hikayenin gerçek hayatta yarım bırakılması ne üzücü…

ortaçağlarda bir yerlerde yaşıyoruz sanki. masalların gerçek olabileceği zamanlarda. tüm bunların gerçek olduğunu biliyorum, bir yerlerde hayatımızı aynı bu masallardaki gibi beraber geçirme şansı bulacağımızı da. 

mutlaka peşinden geleceğim, belki yarın değil ama çok da uzak olmayan zamanlarda…

artık her şey de üzümlü kek’e kaldı. başaracağına hiç şüphem yok ama çok sabırsızım da. yaşamak istediğim çok şey var çünkü. daha önce hiç 40’lı yaşlarımı planlamamıştım. 40 yaş eşiğinden uçuruma yuvarlanıp, hayatta kalamayacağımı düşünüyordum. şimdi üzümlü kek olacak. mutlaka hayatımın büyük bir yerinde olmalı onunla eksik bıraktığım yaşamım. mutlaka yaşadığı yerlerde yaşamalıyım bir süre. dünyadaki herhangi bir ülkede, ev arkadaşı, komşusu veya iş arkadaşı olmalıyım. belki de onunla dünya turuna giderim. bir an önce iyi olup, tam zamanlı bir işte çalışmaya başlamalıyım, gelecekte paraya çok ihtiyacım olabilir bu hayalimdeki uzun maceralar için.

hayallerim var…

bu yüzden çok sabırsızım.

böyle bir trenle dolaşmamız lazım. bu benim, kardeşlerimin kırmayı başaramadığı, çocukluğuma ait, tek oyuncağım. trenleri çok severim. tren yolculuklarını da.

uçak yolculuklarını sevmiyorum ama. haftasonum başlıyor güneybatıya yolculuğum. kesinlikle hazır değilim. kesinlikle istemiyorum ama evde tek başına bırakılma şansım da yok. kefareti ödeyemem ben kalırım dedim, yargıç kefaret istemedi. derin bir nefes alıp, eşimin ailesine tahammül edeceğim 10 gün boyunca. eşim önden araba ile gitmeye karar verdi. beni, o araba yolculuğuna hiç karıştırma, dedim. michigan’dan las vegas’a 2 günde gidecekler. o kadar süre babası konuşarak öldürür beni.

direk las vegas’a uçacağım. sonra sizlere çöllerden fotoğraflar atacağım.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.