brunch.

her pazar günü eşimin ailesine brunch’a gidiyoruz. benim için zor birgün, çünkü eşimin babası, bende kalıcı stres yapıyor bu brunch’lar sonrası. konuşacakları hiç bitmez, tanıdığım en geveze insandır ve bugünlerde, davadan başka bir şey konuşmuyoruz, demoralize olmam için karşımda belirmesi bile yetiyor.

yargıçla görüşmeme 2 hafta kala, gerçekler dökülüyor bugün kelimelerinden. anlıyorum ki, ilaçlarımın reçeteli olması da fark etmiyor, yasa en ufak bir esneme dahi yapmıyor durumumda. avukatım cezayı düşürmeye çalışacak sadece. abd gibi bir ülkede, bir bardan, zil zurna sarhoş çıkıp, umursamadan, evine, araba ile giden bir adamla aynı statüde yargılanıyorum. sadece kendi akıl sağlığı ilaçlarımı kullanıyordum…

çok zorlanıyorum bu hayatı anlamakta. başıma gelen felaketlerden de ayrı bıktım. şimdi yarın, bu moralle işe nasıl gideceğim? bir kere daha bayılmak istemiyorum orada.

gerçek hayattaki üzümlü kek’ten de bir haber yok. zamana ihtiyacı olduğunu söylemişti ama o mektubumdan sonra, en azından blokelerimi açmasını beklerdim. umut olurdu. rüyalar yetmiyor böyle günlerde.

cennet neresi diye sorsalar, yanında uyuduğum yeri gösteririm.

çocuk kalpli

bu bile yetmiyor bugünkü huzursuzluğu durdurmaya ama yine de güzeldi. keşke çok daha uzun sürseydi etkisi. uyandıktan 1-2 saat sonra silinmeseydi.

çok zor durumdayım. mahkemeye kadar nasıl dayanacağımı bilmiyorum.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.