shores of avalon.

bir filmin, en başında giren, alakasız bir depresif şarkısı gibi hissediyorum kendimi şu an. huzurlu ama şarkının nereye götüreceği kestirilemediği için endişe de verici…

annemin tepkisinden korktuğum için, sadece trafik kazası yaptığımı, arabam hasar aldığı için, bunalıma girdiğimi söyledim. araba tamir olur muhtemelen ama sigorta işi de, başka sıkıntı burada. alın size aracın fiyatı, beni bir de işçilik masrafı ile uğraştırmayın diyebilir. demezler umarım. aracımı çok seviyorum. buna çok üzülürüm.

avukatım ile yargıça sunacağımız olası “plea”‘ çözümlerini telefonda konuştuk. yarın ilk onunla sonra psikiyatristimle randevum var. plae, bir suç işlediğinizde, yargıç ceza vermeden, kendi kendinize “ben suçluyum, cezam da şu olsun” demeniz. cezanızı kendiniz seçiyorsunuz suçun cezaları içinden ama seçtiğiniz şeyin, kanundaki cezanıza yine denk olması gerekiyor, yargıçın kabul etmesi lazım. istesem bunu yapmam, mahkemeye giderim, mahkemede yargılanmayı seçerim ama o zaman 1 ay hapis aldığımda, bazı şeyler geri dönülmemek üzere kaybedilmiş olur.

kendi reçetemin etkisinde kaldığım için biraz şanslıyım ama mutlaka bir ceza alacağım. ehliyetime 1 ay el konması ve 500 dolar olarak teklif vereceğiz yargıça en başta, bir de tabii psikiyatri yardımı garantisi. umarım kabul eder.

ambien’in, epilepsime iyi gelmesinin en büyük nedeninin, geçmişte kullandığım benzolara çok benziyor oluşuymuş. out of it. kazayı hatırlamıyorum bile. kendimi uyumuyor sanıyorken, meğer uyuyormuşum. yarın, sil baştan bir tedaviye başlayacağım. antipsikotik iğneleri olacağım birkaç ay. rüyalarıma elveda diyorum. kelimeler azalacak. yüzüm donuklaşacak ama biraz da nefes alabileceğim artık kafamda kurduğum ve buraya yazdığım şeylerden. neden diye sormayacağım, çünkü nedenlerin bir anlamı olmayacak.

ani bir karardı ona birden, gerçek hayatta, bu kartpostalı gönderip, ne olur barışalım yazmak:

aniydi ama çok anlamlıydı. becca’yı hastaneye kaldırmıştık fenalaşınca. kyle da kötüydü. bu hayatta, kaybedeceğimiz bir dakikamız bile kalmadığını düşündüm. ona veya bana bir şey olacak gibi geldi. sonra, bir rüyamda da, o kartın bana geri döndüğünü görmüştüm, ben de üzüntüsüne dayanamayıp ölüyordum, bir bahar günü hayatımı kaybediyordum, değiştirmek istedim kaderimizi, böyle olmasın istedim.

keşke kart geri dönseydi de, bir daha şu bloke denilen acıyı yaşamasaydım. keşke ona hiç inanmasaydım, beynimin bir parçası olabileceğini hiç unutmasaydım. uyuşmak istiyorum. antipsikotik bile ödül gelecek şu an. canım çok yanıyor. gerçek değilmiş hiçbir rüyam, hissettiklerimin hiçbiri gerçek değilmiş onunla ilgili.

işimi de kaybederim muhtemelen. ehliyetim olmadan zaten gidip gelemem. eşimin babası, bir yerlere kar tatiline gidelim diyor, şu işleri halledip, uzaklaşalım şehirden, kuzeylere çıkalım.

olur sanki.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.