happy thanksgiving.

salı günü, çocuklarla yediğimiz junk food’dan sonra (çocuklardan biri eşim) dün, kusa kusa canım çıktı. ne zamandır böyle şeyler yemiyordum. midem kaldırmadı. ikinci covid rahatsızlığımda, birkaç gün dışında hastanede yatmadım ama yatmam gerekiyormuş. tad ve koku alma duyusu olmadan kendinizi besleyemiyorsunuz. bir şeyler yiyemediğinizde de, hiçbir şeye haliniz olmuyor, bir nevi iyileşemiyorsunuz. doktoruma yine acil kodlu bir mesaj bıraktık böyle olunca, yarım tablet remeron al, dedi. umarım işe yarar. aldım ama işe yarayacakmış kalkmadım yine. normalde, şu an uyandığım gibi, tüm dolabı yemem lazımdı. eğer ilerleyen saatlerde de işe yaramazsa, bugün beni çok büyük bir işkence bekliyor demektir. eşimin annesinin evinde toplanacağız. yine yardım amaçlı bir sürü yiyecek sipariş etmiş, kendi de pişirmiş. o tabak bitecek diye işkence edecek. normalde, akşam yemeğine gittiğimizde bile süt içiriyor.

gerginim.

yarın, sadece varlığına değil, sağlığına da teşekkür edeceğim. yaralanman beni yıktı ama o güzelliği hiçbir şey bozamaz. hepsi iyileşecek zamanla. ben de iyi olacağım. bize, çooook uzun yıllar boyunca bir şey olmayacak.

çocuk kalpli

şükran günü. en sevdiğim amerikan bayramı. bugün, üzümlü kekim, beni kesinlikle hissedecek. çünkü bir an bile aklımdan çıkmayacak. şükran gününde, tüm yıl boyunca yaşadıklarınızı toplar, buna şükredersiniz. bu yıl, çok az şeyim var ama o şeylerden biri, çok büyük. üzümlü kekime bir şey olmadı, o lübnan patlamasında. patlamanın ilk videosunu zihnimden hiç silemiyorum. o an, yaşadığım hisleri daha önce hiç hissetmedim. ölen eski erkek arkadaşımdan özür diliyorum bazen. çünkü onun ölümüne bile bu kadar üzülmedim. üzümlü kekim, çok az yaralanmasına rağmen, ağlayarak yeri göğü yıktım bir hafta boyunca. sonrasındaki 2 ay boyunca da, iyileştiği fotoğrafı göremediğim için gözyaşlarım hiç durmadı. tek fotoğrafı düştü ama onda da yüzü tam iyileşmemişti.

üzümlü kek de buna üzülüyor rüyalarımda. üzülmemesi de mümkün değil. bir kadın, yüzünde sivilce bile çıksa bundan hoşlanmaz. bense yüzündeki, hiçbir yaranın onun güzelliğini bozamadığını düşünüyorum. ilk gördüğümde cinnet geçirmiştim ama barıştım ben o fotoğrafla sonra. zaten zamanla hepsi iyileşecek.

ben de iyi olacağım. belki hastaneden 1-2 günlük yardım alırım. elimdeki vitaminlerle, altından kalkamıyorum. çok az geliyorlar. açlıktan ölmek üzereyim artık. yediklerimi de kusuyorum. bugün yesem, onları da kusarım gibi geliyor.

gerçekten çok kötü bir hastalık. umarım kimse böyle geçirmez. ben, ağustos ayından beri bir türlü düzelemedim. hayatım bekliyor. dün işyerimle konuştum. dönemeyeceğim dedim. çok büyük kazık atmış oldum ama evden çalışabilirsin, gelmene gerek yok, haftada 1 gün uğrasan, evrakları alıp eve götürsen, sisteme onları girsen yeter demişler. ellerinde mühendis yok şu an ve çok zorlanıyorlar. benim mezun olduğum alanda insanlar yok burada. eşim kıyameti koparacak ama tüm bir kış hiçbir şey yapmadan duramam. yani çalışmasam da kıyamet kopacak. iki kişi evde kapalı kaldığımızda, sürekli kavga etmeye başlıyoruz. kendi param olması da bana mutluluk veriyor. hem gerizekalı kardeşime de para göndermem lazım. 1 köpeği vardı, 2 tane daha sahiplendi, dün yine 1 tane daha sahiplenmiş. doktor ama mama fiyatları almış başını gitmiş türkiye’de, kurlar artınca. zorlanıyor. çomar, simba, boncuk vardı, şimdi bir de efe eklendi onlara. (köpeklerin isimleri) zaten yazlığımızın olduğu mahallede bir tek arap ile leydi kaldı. onları da alırsa tamamdır.

gerçi yazan kişinin de 5-6 tane sincabı var, kışın o sayı 15’e kadar gidiyor. ben kışın, karda kalabilecekleri bir kulübe de yaptım bahçeye. normalde bahçedeki çam ağaçlarında uyuyorlar. öyle yerler aramıyorlar ama çok soğukta giriyorlar. -20’lere dayandığımızda hepsi o kulübede oluyor.

1 tane beslemiyorum ama 1’i çok özel. nasıl ayırt ediyorsun diyen oluyor. bakışlarından ve bana karşı olan davranışlarından. çok görüntüleyemiyorum, çünkü elimde telefon gördüğünde, hayvan tedirgin oluyor. rahat davranmıyor. diğerleri telefonu görür görmez topuk zaten. hayvanlar hoşlanmıyor elimizdeki teknolojik aletlerden. korkuyorlar.

neyse, macy thanksgiving parade zamanı. benim saatim ile 9.00’da sizin saatiniz ile akşam 17.00’da başlıyor. youtube’dan online izleyebilirsiniz. çok güzel balonlar oluyor. ABD’nin en önemli geçit törenlerinden bir tanesi. ben bir kere new york’ta denedim bir parçası olmayı ama kalabalıktan dolayı çok başaramadım. birgün yeniden denemek istiyorum.

anlamına olan herkese mutlu şükran günü.

happy thanksgiving!

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.